Η ΑΕΚ έχει πληρώσει την προσωπολατρεία

Ο Μανώλης Βογιατζάκης γράφει στο blog του για τις εξελίξεις με τον Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο και τη μάχη που θα δοθεί στις δικαστικές αίθουσες.
0
Μανώλης Βογιατζάκης
16/05/2018 • 10:23
Ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος
  • shares
Τα διαζύγια ποτέ δεν είναι ευχάριστα, είτε αφορούν σε προσωπικές σχέσεις, είτε σε οποιαδήποτε άλλη. Ακόμα και στο χώρο του αθλητισμού. Η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος που χώρισαν οι δρόμοι του Λάζαρου Χριστοδουλόπουλου με την ΑΕΚ ήταν ο χειρότερος δυνατός. Δε θα μπούμε καν στη διαδικασία για το ποιος έχει δίκιο ή άδικο. Δεν είμαστε άλλωστε και οι αρμόδιοι. Οι δικαστές θα κρίνουν το νικητή ή τον ηττημένο αυτής της "μάχης" μεταξύ της πρωταθλήτριας και ενός εκ των πολυτιμότερων ποδοσφαιριστών της στην προσπάθεια για επιστροφή στην κορυφή. Κατά την ταπεινή μας άποψη, σχεδόν σε όλες τις ανάλογες περιπτώσεις η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. 

Το θέμα είναι από ποια πλευρά προσεγγίζεται κάθε φορά η εκάστοτε περίπτωση. Στην προκειμένη, απ' την πλευρά του Λάζαρου είναι ξεκάθαρο ότι έπειτα από την εκπληκτική σεζόν που πραγματοποίησε, θεώρησε ότι η ΑΕΚ όφειλε να μην αγκιστρωθεί στο συν ένα έτος του συμβολαίου του, αλλά να τον προσεγγίσει (πολύ νωρίτερα) για μια πιο μακροχρόνια συμφωνία, με διαφορετικά οικονομικά δεδομένα. Ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει; Αυτό πίστευε, αυτό διεκδίκησε, έχοντας ως "όπλο" την απόδοσή του μέσα στο γήπεδο. Μέσα σε δύο χρόνια κατάφερε να γίνει ένας εκ των ηγετών της ομάδας, ο πρώτος σκόρερ της φέτος στις τρεις διοργανώσεις και μαζί με τους συμπαίκτες του να την οδηγήσουν στην κορυφή.

Απ' την πλευρά της ΑΕΚ το θέμα προσεγγίζεται διαφορετικά. Με δεδομένο ότι πριν δύο χρόνια ο Λάζαρος είχε υπογράψει ένα έξτρα συμβόλαιο ενός επιπλέον έτους για 320 χιλιάδες ευρώ, του ζητήθηκε απλώς να τηρήσει τον λόγο του και φυσικά να τιμήσει την υπογραφή του. Τι πιο λογικό; Μπορεί κάποιος να τους κατηγορήσει ότι έχουν άδικο; Εννοείται όχι. Δηλαδή σε ένα υποτιθέμενο σενάριο στο οποίο η σεζόν που ολοκληρώθηκε θα ήταν η χειρότερη δυνατή για τον παίκτη, χωρίς γκολ και με ελάχιστες συμμετοχές, τι θα έπρεπε να κάνει η ΑΕΚ; Να του πει ότι δεν αναγνωρίζει το ποσό του έξτρα συμβολαίου και να του προτείνει ένα μικρότερο; Δε γίνονται έτσι οι συμφωνίες και γι' αυτό άλλωστε υπάρχουν τα συμβόλαια. 

Εκτός πάντως από τα συμβόλαια, τις συμφωνίες και τα νούμερα πάνω στα έγγραφα με τις υπογραφές των δύο πλευρών, πολύ σημαντικό ρόλο παίζει πάντα η συμπεριφορά. Ενδεχομένως κι αυτός να ήταν τελικά ο βασικός λόγος για τον οποίο οι δυο πλευρές οδηγήθηκαν σε ρήξη. Χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες...

Εν κατακλείδι, το κακό στη συγκεκριμένη υπόθεση ήταν ο τρόπος που επέλεξε ο Χριστοδουλόπουλος να πει "αντίο". Δεν του άξιζε τέτοιο φινάλε στα κιτρινόμαυρα και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν άξιζε στον κόσμο της ΑΕΚ, ο οποίος απ' την πρώτη στιγμή που ο Λάζαρος φόρεσε τη φανέλα της ομάδας, τον αγκάλιασε και έφτασε στο σημείο να κάνει σύνθημα το όνομά του (στο ματς με τον Απόλλωνα στη Ριζούπολη φώναζε όλο το γήπεδο "δε θα φύγεις από δω ποτέ Λάζαρε"), με τους φιλάθλους ουσιαστικά να στέλνουν ξεκάθαρο μήνυμα στον Δημήτρη Μελισσανίδη.

Τώρα χάνουν και οι δύο. Άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Η ΑΕΚ στερείται έναν Έλληνα διεθνή, ικανότατο ποδοσφαιριστή, με τεράστια προσωπικότητα που μπορεί να κάνει τη διαφορά και να πάρει στις πλάτες του την ομάδα. Χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι είναι αναντικατάστατος. Κανένας και σε καμία ομάδα. Ο Λάζαρος από την πλευρά του χάνει ένα "σπίτι" ή αν προτιμάτε μια "ποδοσφαιρική οικογένεια" στην οποία όταν το χρειάστηκε ένιωσε ξανά δυνατός και θα μπορούσε άνετα να είχε μείνει ως το φινάλε της ποδοσφαιρικής του καριέρας.

Τελικά μετά απ' όλα όσα συνέβησαν, το μήνυμα που θα πρέπει να πάρει ο κόσμος της ΑΕΚ είναι ότι για μια ακόμα φορά η προσωπολατρεία έχει αρνητικές επιπτώσεις. Αυτό το ...κουσούρι το πλήρωσε άλλωστε στο παρελθόν και όχι μόνο μια φορά. Γι' αυτό και τις τελευταίες μέρες οι φίλαθλοι του Δικεφάλου αισθάνθηκαν ξανά προδωμένοι από έναν άνθρωπο που στήριξαν στην πράξη και όχι στα λόγια. Όπως είπαμε όμως και παραπάνω, "ουδείς αναντικατάστατος".

Το μόνο σίγουρο είναι ότι από το ΟΑΚΑ θα λείψει πολύ η γλυκιά Στελλίτσα. Η κόρη του Λάζαρου, η οποία στο τέλος κάθε παιχνιδιού έτρεχε στον αγωνιστικό χώρο με σκοπό να αγκαλιάσει τον πρωταγωνιστή μπαμπά της για να αισθανθεί βασίλισσα στα μάτια του και την ίδια στιγμή να γίνει αυτή η πρωταγωνίστρια από την αποθέωση του κόσμου...
Γράψτε το σχόλιο σας...